Τετάρτη 10 Οκτωβρίου, ώρα 20:30, Προβολή της ταινίας RECETA του Μιχάλη Μαντά και συζήτηση με το σκηνοθέτη

Με τους: Μίνα Ορφανού, Μιχάλη Μαντά και Πάολα Ρεβενιώτη ως Δέσποινα του Τάμεση

Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και αλληλεπιδράσεις, ο δημιουργός πραγματεύεται την καθημερινότητα του στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπου διαβιοί. Ο τίτλος “Receta”λειτουργεί ως ένα πολυδιάστατο εργαλείο που μεταφράζει με συμβολικό τρόπο καταστάσεις της καθημερινότητας, μέσα σε ένα παραβολικό πλαίσιο που συστήνεται στους θεατές μέσα από μια αλληλεξάρτηση με το κοινωνικό περιβάλλον.

Η ταινία παρομοιάζει τη ζωή με μια «συνταγή», που χρησιμοποιείται για να αντιμετωπιστούν θέματα όπως η ομοφοβία, η μετανάστευση, ευπάθεια, ο εκφοβισμός, η κυβερνητική βία, η οικονομική ύφεση και η κατάθλιψη.

Ενώ στο παρασκήνιο είναι διάχυτη η προσωπική – υποκειμενική ερμηνεία των νοημάτων που διαπραγματεύεται ο σκηνοθέτης, στο προσκήνιο ο θεατής εξοικειώνεται με τις ιστορίες του δημιουργού και τις διαφορετικές «οικογένειες» του. Κατά τη διάρκεια του έργου γνωρίζουμε τη «φυσική» οικογένεια του που εκπροσωπεί το σώμα, την «πνευματική» οικογένεια του που εκπροσωπεί τη ψυχή, και τη «βιωματική» οικογένειά του που εκπροσωπεί το μυαλό. Όλες έχουν μία «συνταγή» να προτείνουν, αλλά ο πρωταγωνιστής καλείται να δημιουργήσει τη δική του ως μέσο για την επιβίωση του.

(Σε περίπτωση κακοκαιρίας η προβολή αναβάλλεται).

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στις 21:00 – Κλείνουμε τις θερινές προβολές στο Πάρκο Ναυαρίνου με το Ταξί στην Τεχεράνη του J. Panahi

Μια πρωτότυπη, τρυφερή και χιουμοριστική ματιά από τον αντιφρονούντα Panahi πάνω στη σημασία του να είναι κάποιος καλλιτέχνης στο σύγχρονο Ιράν.

Άντρες, γυναίκες, νέοι, γέροι, φτωχοί, πλούσιοι, συντηρητικοί, αντισυμβατικοί, μικροαπατεώνες, υποστηρικτές των ανθρώπινων δικαιωμάτων όλοι είναι επιβάτες στο ταξί του Panahi που με κρυφές κάμερες καταγράφει τις διαδρομές του.
Στα όρια του ντοκυμαντέρ το »Ταξί» ανθρώπινο, ευρηματικό με μια απλότητα που σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό είναι ένα διαφορετικό road movie, απρόβλεπτα αστείο και άκρως κατατοπιστικό για την κατάσταση στο σύγχρονο Ιράν.

Η ταινία κέρδισε μεταξύ άλλων τη Χρυσή Άρκτο και το Bραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Βερολίνου το 2015.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 26/9 στις 21:00, «Harold and Maude» του Hal Ashby

Ο Harold, νεαρός γόνος πάμπλουτης οικογένειας, έχει ψύχωση με τον θάνατο. Το αγαπημένο του hobby είναι να σκηνοθετεί γκροτέσκες απόπειρες αυτοκτονίας. Σε μια κηδεία, θα γνωρίσει την 79χρονη Maude και η ζωή του θα αλλάξει ολοκληρωτικά. Ένας από τους πλέον αναπάντεχους και ειλικρινείς έρωτες στην ιστορία του κινηματογράφου σε μία ταινία που αψηφά την ιδέα του θανάτου και αποτέλεσε «φάρο» για μία ολόκληρη γενιά, στη δεκαετία του ’70.

Το φιλμ του Ashby σήμερα θεωρείται μια από τις 50 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 19/9 στις 21:00, «Providence» του A. Resnais

Αυτή την Τετάρτη 19/9 παίζουμε σε άριστη κόπια το Providence του Αλαίν Ρεναί (1977, διάρκεια 105’ ) . Η προβολή είχε διακοπεί την 5/9 λόγω τεχνικού προβλήματος που εν τέλει αποκαταστάθηκε, και οι προβολές αισίως θα συνεχιστούν κανονικά μέχρι το τέλος της σεζόν.

Με τους Τζον Γκίλγουντ, Ντερκ Μπόγκαρντ, Έλεν Μπέρστιν, Ντέιβιντ Γουόρνερ.

Ένας ιδιοφυής, γέρος και άρρωστος, συγγραφέας περνάει μια βραδιά γεμάτη αγωνία και χτίζει μια μυθοπλασία με ήρωες το οικογενειακό του περιβάλλον….

Κριτική Βασίλη Ραφαηλίδη για το Providence

Τούτο το αέρινο φιλμ, με τη σπασμένη και χιλιοκομματιασμένη σεναριακή δομή, είναι ένας «καθαρός» κινηματογράφος με την πιο απόλυτη έννοια της λέξης: Έχουμε να κάνουμε με μια σειρά από τέλειες εικόνες άψογα «γαρνιρισμένες» με ήχο, που ρέουν σαν μουσική και γίνονται αντιληπτές κατ’ αρχήν σαν μουσική.
Πομπός αυτού του συνειρμικού οπτικοακουστικού χειμάρρου το παραλήρημα μιας νύχτας ενός γέρου άρρωστου και έξυπνου συγγραφέα (Τζον Γκίλγουντ), που μέσα στην ιλαροτραγική αγωνία του ανθρώπου, που πολλά είδε και πολλά έπαθε και που η ευφυΐα του και η κουλτούρα του τού αποκλείουν τα εξωτερικά παρηγορητικά ερείσματα, αρχίζει να δημιουργεί σαν συγγραφέας πάνω στα δημιουργήματά του σαν ανθρώπου: Ο γιος του (Ντερκ Μπόγκαρντ) ψυχρός και κυνικά λογικός μέχρι παραλογισμού Εγγλέζος, η νύφη του (Έλεν Μπέρστιν) μονίμως και αιωνίως καταπιεσμένο και ουσιαστικά ανίσχυρο θηλυκό και ο νόθος γιος του (Ντέιβιντ Γουόρνερ) αδιάκοπα εξεγερμένος και σταθερά ανίκανος να κάνει ένα βήμα πέρα από την ηθικολογία αποτελούν τα μέλη ενός κωμικοτραγικού θιάσου μαριονετών, οι σπάγκοι των οποίων βρίσκονται στα χέρια του πατέρα- δημιουργού. Που σαν Δημιουργός που είναι δεν μπορεί παρά να είναι η ενσάρκωση της Θείας Πρόνοιας (από εδώ και ο τίτλος). Που, ωστόσο, μπορεί να «λάβει πρόνοιαν» για τα δημιουργήματά του μόνο στη σφαίρα του φανταστικού, που είναι και το μοναδικό πεδίο όπου ασκείται η κυριαρχία του.
Το φανταστικό επενεργεί πάνω στο πραγματικό (την οικογένεια του συγγραφέα) και παίρνει τη θέση του. Τούτη η «άγια οικογένεια» (τα της αγιότητάς της θα τα μάθει ο θεατής μόνο στην τελευταία σκηνή) δεν μπορεί παρά να είναι ένα κοπάδι αλληλοσπαρασσόμενων λύκων κι αυτό μόνο ο Δημιουργός θα μπορούσε να το ξέρει καλά.
Σύμφωνα με τον Πολ Ελιάρ υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά βρίσκεται στο εσωτερικό τούτου του κόσμου. Είναι ο χαοτικός κόσμος του ασυνείδητου. Που ένας συγγραφέας, υποδειγματικά αμοραλιστής και βαθύτατα ανθρώπινος σαν αυτόν της ιστορίας μας, δεν γίνεται να μην τον γνωρίζει. Συνεπώς, τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό της ταινίας είναι τεχνητά. Που σημαίνει ότι ο σουρεαλισμός της είναι μια πραγματικότητα τόσο πραγματική όσο αυτή του πραγματικού κόσμου.
Το χιούμορ είναι μια έκφανση του υποσυνείδητου. Συνεπώς, ένας τρόπος σουρεαλιστικής έκφρασης. Και μια ταινία βαθιά και σωστά σουρεαλιστική σαν κι αυτή αποκλείεται να μην πατάει γερά πάνω στο λυτρωτικό χιούμορ.
Το Προβιντάνς, λοιπόν, είναι και μια σχεδόν μακάβρια, μαύρη κωμωδία, που σαν τέτοια έρχεται να υποβαστάξει ένα ψυχολογικό δράμα χωρίς ψυχολογία: Δεν υπάρχουν ψυχολογικά κίνητρα στη συμπεριφορά των ηρώων. Υπάρχουν, όμως, κίνητρα βαθιά ενστικτώδη (υποσυνείδητα). Που ο θεατής καλείται να τα επισημάνει. Και να βγάλει τα συμπεράσματά του και για τη σκοπιμότητα της καλειδοσκοπικής φόρμας του έξοχου σεναρίου του Εγγλέζου Ντέιβιντ Μέρσερ.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Παρασκευή 14/09/2018 στις 8 μμ. στο Πάρκο: Προφεστιβαλική Συναυλία – 1ο CoOpenAir Festival / Φεστιβάλ Συνεργατισμού

Με πρόταγμα της τα λόγια του Jose Marti «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το κάνεις», στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Συνεργατισμού CoOpenAir Festival που θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βιο.Με Αθήνας διοργανώνει  προφεστιβαλική συναυλία στις 14 Σεπτεμβρίου στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου.

Μια αυτοοργανωμένη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης του φεστιβάλ, χωρίς σπόνσορες, χωρίς εισιτήριο, με ελεύθερη συνεισφορά.

https://www.facebook.com/events/928087930694985/

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 5/9 στις 21:00, «Providence» του A. Resnais

Αυτή την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 21:00
η ταινία του Alain Resnais
Providence (1977, διάρκεια 105’ )
στο Αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου

https://www.youtube.com/watch?v=5-YW8OA38iU

Με τους Τζον Γκίλγουντ, Ντερκ Μπόγκαρντ, Έλεν Μπέρστιν, Ντέιβιντ Γουόρνερ.

Ένας ιδιοφυής, γέρος και άρρωστος συγγραφέας περνάει μια βραδιά γεμάτη αγωνία και χτίζει μια μυθοπλασία με ήρωες το οικογενειακό του περιβάλλον.

Κριτική Βασίλη Ραφαηλίδη για το Providence

«Τούτο το αέρινο φιλμ, με τη σπασμένη και χιλιοκομματιασμένη σεναριακή δομή, είναι ένας «καθαρός» κινηματογράφος με την πιο απόλυτη έννοια της λέξης: Έχουμε να κάνουμε με μια σειρά από τέλειες εικόνες άψογα «γαρνιρισμένες» με ήχο, που ρέουν σαν μουσική και γίνονται αντιληπτές κατ’ αρχήν σαν μουσική.
Πομπός αυτού του συνειρμικού οπτικοακουστικού χειμάρρου το παραλήρημα μιας νύχτας ενός γέρου άρρωστου και έξυπνου συγγραφέα (Τζον Γκίλγουντ), που μέσα στην ιλαροτραγική αγωνία του ανθρώπου, που πολλά είδε και πολλά έπαθε και που η ευφυΐα του και η κουλτούρα του τού αποκλείουν τα εξωτερικά παρηγορητικά ερείσματα, αρχίζει να δημιουργεί σαν συγγραφέας πάνω στα δημιουργήματά του σαν ανθρώπου: Ο γιος του (Ντερκ Μπόγκαρντ) ψυχρός και κυνικά λογικός μέχρι παραλογισμού Εγγλέζος, η νύφη του (Έλεν Μπέρστιν) μονίμως και αιωνίως καταπιεσμένο και ουσιαστικά ανίσχυρο θηλυκό και ο νόθος γιος του (Ντέιβιντ Γουόρνερ) αδιάκοπα εξεγερμένος και σταθερά ανίκανος να κάνει ένα βήμα πέρα από την ηθικολογία αποτελούν τα μέλη ενός κωμικοτραγικού θιάσου μαριονετών, οι σπάγκοι των οποίων βρίσκονται στα χέρια του πατέρα- δημιουργού. Που σαν Δημιουργός που είναι δεν μπορεί παρά να είναι η ενσάρκωση της Θείας Πρόνοιας (από εδώ και ο τίτλος). Που, ωστόσο, μπορεί να «λάβει πρόνοιαν» για τα δημιουργήματά του μόνο στη σφαίρα του φανταστικού, που είναι και το μοναδικό πεδίο όπου ασκείται η κυριαρχία του.
Το φανταστικό επενεργεί πάνω στο πραγματικό (την οικογένεια του συγγραφέα) και παίρνει τη θέση του. Τούτη η «άγια οικογένεια» (τα της αγιότητάς της θα τα μάθει ο θεατής μόνο στην τελευταία σκηνή) δεν μπορεί παρά να είναι ένα κοπάδι αλληλοσπαρασσόμενων λύκων κι αυτό μόνο ο Δημιουργός θα μπορούσε να το ξέρει καλά.
Σύμφωνα με τον Πολ Ελιάρ υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά βρίσκεται στο εσωτερικό τούτου του κόσμου. Είναι ο χαοτικός κόσμος του ασυνείδητου. Που ένας συγγραφέας, υποδειγματικά αμοραλιστής και βαθύτατα ανθρώπινος σαν αυτόν της ιστορίας μας, δεν γίνεται να μην τον γνωρίζει. Συνεπώς, τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό της ταινίας είναι τεχνητά. Που σημαίνει ότι ο σουρεαλισμός της είναι μια πραγματικότητα τόσο πραγματική όσο αυτή του πραγματικού κόσμου.
Το χιούμορ είναι μια έκφανση του υποσυνείδητου. Συνεπώς, ένας τρόπος σουρεαλιστικής έκφρασης. Και μια ταινία βαθιά και σωστά σουρεαλιστική σαν κι αυτή αποκλείεται να μην πατάει γερά πάνω στο λυτρωτικό χιούμορ.
Το Προβιντάνς, λοιπόν, είναι και μια σχεδόν μακάβρια, μαύρη κωμωδία, που σαν τέτοια έρχεται να υποβαστάξει ένα ψυχολογικό δράμα χωρίς ψυχολογία: Δεν υπάρχουν ψυχολογικά κίνητρα στη συμπεριφορά των ηρώων. Υπάρχουν, όμως, κίνητρα βαθιά ενστικτώδη (υποσυνείδητα). Που ο θεατής καλείται να τα επισημάνει. Και να βγάλει τα συμπεράσματά του και για τη σκοπιμότητα της καλειδοσκοπικής φόρμας του έξοχου σεναρίου του Εγγλέζου Ντέιβιντ Μέρσερ.»

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 29/8 στις 21:00, «ΜΠΟΕΜΙΚΗ ΖΩΗ / LA VIE DE BOHEME» του Α. Καουρισμάκι

Μια πολύ σπουδαία ταινία του Καουρισμάκι, ελάχιστα παιγμένη στην Ελλάδα για τους φίλους του ποιητικού ρεαλισμού του και όχι μόνο, αυτή την Τετάρτη, 29/8 στις 9μ.μ., στο πάρκο Ναυαρίνου.

ΜΠΟΕΜΙΚΗ ΖΩΗ / LA VIE DE BOHEME

Οι πέστροφες κολυμπάνε εξαιρετικά
της Μυρτώς-Ζωής Ρηγοπούλου

Το 1965 ο Άκι Καουρισμάκι ανακάλυψε τη Γαλλία μέσα από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου σ’ ένα ταξίδι με τον πατέρα του. Είκοσι έξι χρόνια μετά γύρισε εκεί την πρώτη εξολοκλήρου εκτός Φιλανδίας ταινία του και την αφιέρωσε στη μνήμη του. Η Μποέμικη ζωή (1992), γαλλόφωνη και ασπρόμαυρη, είναι μια χαλαρή διασκευή του μυθιστορήματος του Ανρί Μιρζέρ, «Σκηνές από τη ζωή των Μποέμ». Επίσης, όπως ισχυρίζεται ο σκηνοθέτης της, είναι μια προσπάθεια διάσωσης του έργου από τους μικροαστούς θαυμαστές της προηγούμενης διασκευής της – της όπερας του Πουτσίνι, Μποέμ. Ο γάλλος συγγραφέας Μαρσέλ Μαρξ, ο αλβανός ζωγράφος Ροντόλφο και ο ιρλανδός συνθέτης Σονάρ επρόκειτο αρχικά να ζήσουν τις περιπέτειές τους σε φινλανδικό έδαφος μέχρι που ο Καουρισμάκι πήρε απόφαση το προφανές: μελαγχολεί κανείς καλύτερα στο Παρίσι. Η μελαγχολία των ηρώων του, ωστόσο, είναι συγκρατημένη και δυσδιάκριτη, αποτυπώνεται στα τοπία, στις σκιές των πλάνων και στη μουσική και όχι στις εκφράσεις των ηθοποιών (που εσκεμμένα κρατάνε τη στιλιζαρισμένη ουδετερότητά τους), δεν αρνείται τη χαρά της ζωής και ποτέ μα ποτέ δεν μετατρέπεται σε αυθεντική απελπισία. Παρά την αγάπη του για τους καταραμένους ποιητές, ο ποιητικός ρεαλισμός του Καουρισμάκι, μεγάλου θαυμαστή του Μαρσέλ Καρνέ, δεν υποκινείται από σκοτεινές ενορμήσεις καταστροφής, αλλά από την αποδοχή της ατέλειας στην ανθρώπινη φύση. Έτσι, οι τρεις ήρωες είναι, σε διαφορετικό βαθμό μεταξύ τους, συγκινητικοί, αστείοι, παθιασμένοι και ασυμβίβαστοι και ταυτόχρονα ψεύτες, μεγαλομανείς και αναξιόπιστοι, ανίκανοι να βάλουν οτιδήποτε πάνω από την τέχνη. Στον κόσμο αυτό των μποέμ, όπως και σ’ εκείνον του σκηνοθέτη τους, υπέρτατος νόμος είναι η βούληση και κινητήρια δύναμη η Ανάγκη. Με νατουραλισμό που επιβάλλει ως πραγματικότητα τα σουρεαλιστικά στοιχεία της πλοκής (κλείνοντας το μάτι στον Ντελέζ) ο Καουρισμάκι παρουσιάζει τους ήρωές του να ζητούν με τσαπλινική αξιοπρέπεια (και συχνά με παρόμοια πονηριά), χωρίς να απαιτούν ούτε να επαιτούν, αυτό που αισθάνονται ότι χρειάζονται. Τις περισσότερες φορές σχετίζεται με την τσέπη, την καρδιά και το στομάχι τους. Και βέβαια με τις μεγάλες τους φιλοδοξίες. Το καουρισμάκειο σύμπαν μοιάζει άλλοτε να τους βοηθά και άλλοτε να υπονομεύει τις επιθυμίες τους, στην πραγματικότητα, όμως, ανταποκρίνεται απλώς στην ασυνείδητη ανάγκη που τους ορίζει. Ο χρόνος (που κυλά σε ρυθμούς συναισθήματος) και τα χρήματα (που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται με την ίδια ευκολία) υπακούουν κι αυτά στον ίδιο αντίστροφο κανόνα της βούλησης: την κατάλληλη στιγμή χάνει κανείς αυτό που δεν είχε ανάγκη. Παρότι μεγάλο μέρος της ιστορίας επικεντρώνεται γύρω από τον έρωτα του Ροντόλφο για τη Μιμή, ο κόσμος των μποέμ δεν είναι ακόμα έτοιμος για μια αγάπη που θα επιζήσει. Μπορεί η γυναικεία έλλειψη να εντείνει την μελαγχολία, αλλά οι επίδοξοι Ρωμαίοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τις σκάλες τους κι η αυτοθυσία που δείχνουν είναι περισσότερο μεταξύ τους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που η πιο ερωτική σκηνή της ταινίας έχει ως αντικείμενο τη βιτρίνα ενός παντοπωλείου, ούτε που το μόνο θηλυκό πλάσμα που κατορθώνει να παραμείνει στην οθόνη μέχρι τέλους ονομάζεται Μποντλέρ. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, στη δεύτερη ταινία του Καουρισμάκι στη Γαλλία, ο δρόμος μέχρι την αγάπη έχει πια καλυφθεί και ο γηρασμένος Μαρσέλ (πιθανόν στη θέση του εκλειπόντος πλέον Μάτι Πέλονπα) θα ζήσει το νομοτελειακό του θαύμα.

Με υπόγειο, ανελέητο χιούμορ που δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο (και κυρίως όχι τη μεγαλομανία του καλλιτέχνη) και με συνεχείς και πολυποίκιλες σημειολογικές αναφορές (που ξεκινούν από τα ονόματα των πρωταγωνιστών και φτάνουν στην εικαστική σύνθεση των πλάνων) η ταινία αποτελεί ταυτόχρονα μια αυτό-αποκάλυψη του σκηνοθέτη της για τα υλικά με τα οποία έχει χτίσει τον κόσμο του και για τα «δανεικά» που οφείλει στους μεγάλους της τέχνης. Η μινιμαλιστική κινηματογράφηση, που εξαφανίζει σχεδόν το εξωτερικό Παρίσι, κρατάει, όμως, ανέπαφο το φως του στις καρδιές των πρωταγωνιστών γλυκαίνει τη σοβαρότητα της αφήγησης και την προφυλάσσει αποτελεσματικά απ’ το πλησίασμα της μιζέριας. Στο τέλος ο καθένας θα θυμάται αυτό που τον άγγιξε πιο πολύ· το μοίρασμα του δικέφαλου ψαριού, το σκυλί να γλύφει το άδειο πιάτο, το βλέμμα του ακίνητου πρωταγωνιστή, τον ανέμελο ρεμβασμό μέσα στη βάρκα, το Ζαν-Πιέρ Λεό σε ρόλο καλής νεράιδας, το χάδι στα άπαντα του Μπαλζάκ και πάνω απ’ όλα τις κολυμβήτριες πέστροφες να ανεβαίνουν ορμητικά και με θαυμαστή επιδεξιότητα το ποτάμι.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 8/8 στις 21:00, «Η ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ» του Βαν Ντορμέλ

 

 

 

 

Την Τετάρτη 8 Αυγούστου στις 21:00, αν είστε ακόμα στην Αθήνα,
ελάτε στο Πάρκο Ναυαρίνου να δούμε μαζί την ανατρεπτική κωμωδία

Η ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Σύμφωνα με τον Βέλγο σκηνοθέτη Βαν Ντορμέλ ο Θεός υπάρχει και ζει στις Βρυξέλλες. Είναι ένας μίζερος, μικρόψυχος και αυταρχικός τύπος που πίνει, καπνίζει και περνά την ώρα του βασανίζοντας τους ανθρώπους. Η καλόκαρδη γυναίκα του μπορεί να μη βγάζει άχνα αλλά η μικρή του κόρη δεν αντέχει άλλο τη συμπεριφορά του και τον αποκλεισμό της σε ένα διαμέρισμα και αποφασίζει να ακολουθήσει τα βήματα του αδελφού της, του JC, και να «κατέβει» στους ανθρώπους, προσφέροντάς τους μια ολοκαίνουργια Καινή Διαθήκη και αναζητώντας τους δικούς της Αποστόλους στους δρόμους των Βρυξελλών.
Μια από τις εξυπνότερες σεναριακές ιδέες των τελευταίων χρόνων φιλοσοφεί με όρους κωμωδίας χαρακτήρων, στην οποία κυριαρχεί ένα σαρκαστικό, μαύρο χιούμορ με σουρρεαλιστικές πινελιές.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 1/8 στις 21:00, «Clerks» του Κέβιν Σμιθ

Ο Ντάντε, υπάλληλος σε ένα μίνι μάρκετ στο Νιού Τζέρσι και ο Ράνταλ υπάλληλος του διπλανού βιντεοκλάμπ είναι φίλοι αν και πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες. Bαριεστημένοι   από την ασημαντότητα της ζωής τους,  χαμηλόμισθοι και άτυχοι, βλέπουν τις επαφές τους με τους πελάτες, τους οποίους μισούν, ως μια σειρά από ψυχολογικές δοκιμασίες. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί στη διάρκεια μιας τρελής μέρας κατά την οποία θα βιώσουν μια σειρά από σουρεάλ καταστάσεις.

https://www.youtube.com/watch?v=BGT3n1Emi8U

Γυρισμένο σε 16mm το Clerks του Κέβιν Σμιθ (1994) αποτελεί μια low budget παραγωγή, που με όπλα τους καυστικούς διαλόγους, την αμεσότητα των ερμηνειών και το αντισυμβατικό της χιούμορ έγινε μια από τις πιο cult σύγχρονες κωμωδίες και αγαπήθηκε πολύ.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Θερινό σινεμά στο Πάρκο Ναυαρίνου! Τετάρτη 25/7 στις 21:00, «Το μάθημα», των Kristina Grozeva & Petar Valchanov

Δυστοπική παραβολή της σύγχρονης Ευρώπης και μια ηρωίδα εγκλωβισμένη ανάμεσα στην οικονομική κατάρρευση, τον τρόμο της επιβίωσης, την παράλογη εξουσία, το αδιάλλακτο κράτος και τα ιδανικά της.

Ένα πολιτικό και ηθικό θρίλερ, κινηματογραφημένο με νατουραλισμό που παραπέμπει στους αδερφούς Νταρντέν και στηρίζεται στη στιβαρότητα της συγκλονιστικής πρωταγωνίστριάς του.

Μια πολύ σημαντική ταινία από τη Βουλγαρία, βραβευμένη σε διεθνή φεστιβάλ.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=cStxDLqpIEk

 

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε